Ik zie tucht niet als iets wat overwicht moet hebben: “Tucht” of “discipline” wordt vaak geassocieerd met macht, hiërarchie of controle, maar dat is maar één manier waarop het kan bestaan. In veel tradities (religieus, mystiek, relationeel, therapeutisch) draait tucht juist om: helderheid, structuur, wederkerigheid, aandacht, zorg. Niet om dominantie.
Tucht kan ook een gekozen en gedeelde dynamiek zijn. Het kan ontstaan vanuit: vertrouwen veiligheid toestemming overgave (van beide kanten) een verlangen om te groeien of te helen. Dan is “overwicht” geen machtspositie, maar een rol die iemand krijgt omdat de ander zich daarin geborgen voelt. Rituele of helende tucht werkt juist zonder machtsspel. Daar ligt het accent niet op wie sterker is, maar op: intentie ,precisie, aanwezigheid, afstemming, het dragen van iets samen. Je ziet dit in spirituele tradities, kloosterleven, kunst, therapeutische setting en zelfs in intieme of relationele discipline-dynamieken.
Overwicht kan wel een vorm zijn, maar geen voorwaarde . Soms werkt een lichte asymmetrie: iemand leidt, iemand volgt. Maar dat hoeft geen verschil in waarde of macht te zijn. Het kan ook een energetisch of tijdelijk verschil zijn, zoals: “Ik houd nu het kader.” “Jij mag nu loslaten.” “Ik zie het overzicht; jij zit in het gevoel.” Dat is geen overheersing, maar dienstbaarheid in een andere richting. Dus: tucht hoeft niet met overwicht. Het kan met zorg, met gelijkwaardigheid, met afstemming en zelfs met liefde.